Eskiden yemek yiyebilmiş olmak, yokluktan mıydı, edepten mi?

Bilinmez...

Ama gizliydi, saklıydı, mahremin bir parçasıydı.

Komşuya kokmasın diye yemek ertelenirdi;

Ne yedin? diye soran olursa...

“Ayıptır söylemesi...” diye başlardık söze.

Çünkü yemeğin sadece karın değil, ruh doyurduğu bilinirdi.

Çünkü atalarımız, hayvani bir duyguyu tatmin etmiş olmak üzerinden bir ahlak üretmişti.

Ama sonra bir şey oldu...

Şimdi kahvaltıdan tiksinecek kadar serpme fotoğrafı,

Türk kahvesinden soğutacak kadar kahve sunumu görüyoruz.

Doyduğumuz şeyin mide değil, onay olduğunu fark etmiyoruz.

Sunum tabağında sevgi açlığımızı, özsaygı arayışımızı koyuyoruz.

Waffle değil, bakın, ben değerliyim mesajı yiyoruz.

Çocukken değer görmeden büyüyen yanımız, şimdi dijital kalabalıkta dikkat çekmeye çalışıyor.

Ama hâlâ doymuyor, hâlâ annesinin pencereden uzattığı salçalı ekmeği bekliyor içimizdeki çocuk.

Ve sosyal medyada paylaştığımız şey, kahve değil aslında…

“Beni de severler mi?” umudu...

Mutluluk kalabalıkta değil, yakınlıkta gizlidir.

Harvard 1938’den beri söylüyor:

Mutluluk zenginlikte, şöhrette değil; güçlü ve anlamlı ilişkilerde gizlidir.

Ama biz?

Babaannenin sessiz varlığını, komşudan alınan tuzu, çocukluk arkadaşının bölüştüğü simidi unuttuk.

Yerine dijital beğenileri, yapay tebessümleri ve etkileşim sayılarını koyduk.

Eskiden göz hakkı vardı; şimdi göz göze gelmekten kaçıyoruz.

Eskiden komşu komşunun külüne muhtaçtı; şimdi kapılar çelik, kalpler daha da çelik.

Eskiden bir yastıkta kocamak vardı; şimdi ilişkiler bir bildirimle sona eriyor.

Ve ne yazık ki mutluluğu yanlış yerde arıyoruz.

İnsan parayla değil, anlamla yaşar.

İlişki kurabildiği sürece var olur.

Ve bunu Harvard profesörlerinden önce Anadolu’daki nine biliyordu:

Gönül gönüle gerek evlat, yoksa her şey kalabalık, her şey boş...