İMO Başkan Adayı Ferdi Tercanlıoğlu’nu, Osman Gürçay üstadımızın bir basın toplantısını analiz eden yazısı vesilesiyle, BURSAPOST’u ziyarete gelene kadar hiç tanımıyordum.

Ama konu İnşaat Mühendisliği mesleki duruşu ve Bursalılık kent bilinci olunca, o ziyaret kısa sürede yerini doyumsuz bir sohbete bıraktı.

İşte bu yazı, o sohbetin bende bıraktığı izlerin notudur.

Bazı insanlar vardır…

Anlattıklarıyla değil, hissettirdikleriyle ikna eder.

Sözleri yüksek değildir ama yankısı uzundur.

İşte Ferdi Tercanlıoğlu’nu böyle biri olarak tanıdım

15 Şubat’ta Bursa’da İnşaat Mühendisleri Odası’nda bir seçim yapılacak.

Takvim bunu söylüyor.

Ama asıl mesele takvim değil.

Asıl mesele şudur:

Bir meslek odası evrak bürosu mu olacak, yoksa vicdanlı bir siper mi?

Ferdi Tercanlıoğlu’nu dinlerken insanın aklına süslü vaatler gelmiyor.

İnsanın aklına şu soru geliyor:

“Bu adam zor zamanda neredeydi?”

Yenişehir yangınlarında…

En ön saflarda.

Kimse oraya “aday” diye gitmedi.

Kimse oraya “fotoğraf” için gitmedi.

Yangın çıktığında geri durmadı; yetiştiği topraklara borcunu ön safta ödeyenlerdendi.

Bugün Rusya’da, Arabistan’da binlerce Türk mühendisi çalışıyor.

Beton döküyorlar, şehir kuruyorlar, imza atıyorlar.

Ama pasaportları sıradan, Yeşil değil. Güçsüz…

Oysa yurt dışındaki yüzlerce şantiyede binlerce Türk Mühendis ülkesine milyar dolarlar kazandırıyor.

Ferdi Tercanlıoğlu buna itiraz ediyor.

Çünkü biliyor:

Bir meslektaşının başına bir şey geldiğinde, eğer odan güçlü değilse, yalnızsındır.

“Güçlü odalar üyelerini yalnız bırakmaz” diyor.

Bu cümle slogan değil.

Bu cümle, yaşanmışlığın kısa halidir.

İnşaat mühendisleri sahada çalışıyor, projede çalışıyor, gece çalışıyor…

Ama çoğu zaman emeğinin karşılığını alamıyor.

Ve biri çıkıp şunu söylüyor:

“Bu insanlar yalnız kalmayacak.

Hukuki destek sağlayacağız.”

Bu, bir vaatten çok bir taraf seçmektir.

Güçlünün değil, emeğin tarafı.

Gençlerden bahsediyor. 35 yaş altından...

“Yönetimde söz sahibi olacaklar” diyor. Süs olsun diye değil; karar versinler diye.

Kendi tabiriyle “eski tüfeklerden” aldığı öğütleri onlara aktarmak için köprü oluyor.

Kadın mühendisleri anlatırken de eşitliği bir incelik değil, bir adalet meselesi olarak görüyor.

Tam burada bir parantez açmak gerekir.

Çünkü sözünü ettiğimiz şey yardım etmek değil; insan olmaktır.

Bu yazıda bazı hikâyeler anlatılamıyor.

Anlatılamıyor çünkü biz, merhameti reklam değil karakter sayan birinden bahsediyoruz.

Yapılan iyiliği vitrine koymayan, elinden tuttuğunu afişe etmeyen, sessizce omuz veren birinden…

Merhamet, onun için bir cümle değil; bir refleks.

Yenişehirli çocukları otobüslere bindirip İstanbul’u gezdirmek…

Boğaz’ı göstermek…

Bir günlüğüne de olsa dünyalarını büyütmek…

Bu, mühendislik değildir belki.

Ama insan inşa etmektir.

Ata tohumuna sahip çıkmak…

Bir bitkiden şifa bulup, sonra onu yaşatmak…

Bu yenilikçilik; köklerinden kopmadan yürüyebilmektir.

Ferdi Tercanlıoğlu Yenişehirli.

Bursalı.

Ama asıl mesele nüfus cüzdanı değil.

Asıl mesele nerede durduğun.

Ben bu yazıyı bir aday tanıtımı diye yazmıyorum.

Bir köşe yazarı olarak şunu kayda geçirmek için yazıyorum:

Bursa’nın bugün ihtiyacı olan şey; yüksek ses değil, yüksek ahlaktır.

Ve bazı insanlar vardır…

Seçildiğinde şaşırtmaz.

Seçilmezse, eksiklik hissedilir.

15 Şubat’ta İnşaat Mühendisleri Odası Bursa Şubesi’nde yapılacak seçim, bir isimden ibaret değildir.

Bu seçim, yalnız bırakmayanlarla seyredenler arasındaki farktır...