Eğer insanları sürekli memnun etmeye çalışan biriysek beyin,etraftaki herkesi rahat ettirmek için sürekli ortamı tarar. Şekilden şekile girersin. Komik olmayan şakalara gülersin.
Aslında inanmadığın şeyleri onaylarsın. Etrafındaki herkesin duygularını aktif olarak yönetirsin. Etkileşim kurmuyor, rol yapıyorsun.

Ve bir karakteri oynamak, süper miktarda enerjini tüketir.

Bebekliğimizden beri çoğumuz şu gizli mesajı bilmeden içselleştiririz;
"Kendi isteklerimizi ifade edersek, içimizden geldiği gibi davranırsak sevilmeyiz."

İşte özgürlüğümüzü yavaş yavaş kaybettiğimiz nokta burasıdır.

Diğerleri tarafından sevilmek, onaylanmak, yargılanmamak, dışlanmamak adına en temel hakkımızdan, kendimiz olmaktan vazgeçeriz.

Bunun sonucunda kimseye "HAYIR"diyemeyen, herkesi memnun etmeye çalışan, kendi dertlerini bir kenara bırakıp başkalarının kurtarıcılığına soyunan birine dönüşürsünüz.

Fedakârlıklar sayesinde görünüşte herkes sizi seviyor gibidir, herkesle iyi anlaşırsınız.

Aslında bu ilişkiler dürüst bir zemin üzerine kurulmamıştır. Diğerlerine gösterilen o uyumlu yüz "GERÇEK SİZ" değildir.

Söylediğiniz sözlerin, davranışların çoğu sadece "Ayıp olmasın, kimse kırılmasın, beni kınamasınlar" düşüncesiyle şekillenir.

Maskelerin ardına saklanarak yaşanan bu duruma ne kadar "gerçek" ya da "özgür" diyebiliriz?

İçimizden şu itirazlar yükseliyor olabilir:
"İyi ama kendim olursam etrafımda kimse kalmaz, bu da beni üzer. Ya da ne yapalım yani,
herkese kaba, bencil, küstah mı davranalım?"

Burada kastedilen şey asla kabalık ya da küstahlık değil; aksine öz benliğimizi tanımak, onunla uyumlu bir hayat sürmektir.

Gerektiğinde "HAYIR" diyebilmek, dengeli sınırlar çizebilmek, kendi fikir ve ihtiyaçlarımızı suçluluk duymadan, güvenle ifade edebilmektir.

Evet, bu "net" duruş bazıları tarafından bencillik veya kabalık olarak görülebilir ve o kişiler muhtemelen sizi sevmekten vazgeçecektir. Ama bazıları da sizi tam olarak bu halinizle, olduğunuz gibi kabul edip sevecektir.

İşte gerçek ilişki de tam olarak budur.

Böylece etrafımızda kalabalık ama sahte yüzler olmasındansa az ama öz insanlar olacaktır.

Sizce hangisi daha iyi?