Dostluk, gereğince tanımlanamazlardandır ve ancak yaşamakla anlaşılıyor.

Bu yüzden dostluk, şiir gibi, aşk gibi anlatılamaz yaşanır.

Dahası bir ucu şiire düşer dostluğun, bir ucu aşka...

Ne dini, ne dili, ne cinsi ne de milliyeti vardır dostluğun...

Bir köprü gibi kurulur Coğrafyalar arasına. Arzın bir ucunda yanan ateşte, yanar kavrulur öteki ucunda.

Hayatımız boyunca edindiğimiz dostluklar, sevgiler, sevdalar ve sevinçler; sanki üst üste dizili taşlar gibi.

Bir rüzgâr estiğinde tedirginlik artar; çünkü kıpırdıyor durmadan.

Her taş yerli yerinde şimdilik.

Lakin ha devrildi ha devrilecek kaygısı ile ömür tüketiriz.

İlişkilerin sahte olduğu bir dünyada hatırlamak ve hatırlanmak, işte bu yüzden en kıymetli hazinedir.

Çoğu insan hayattan çok fazla şey beklemez; yaşadığını hissedebilmesi için hatırlandığını bilmesi yeterlidir.

Bazen ihtiyacımız olan tek terapi, o güzel insanlarla bir selamı, bir yazışmayı paylaşmaktır.

Yarım nefeslik bu hayatımızda sevgiden, saygıdan, dürüstlükten, hoşgörüden başka neyimiz var ki..?

İnsan unutulunca ölür...

Dostluk kaybedilince....

Sevgi, saygı, dostluk, dürüstlük, merhamet, cömertlik, bütün gönül gümrüklerinde geçerli pasaporttur..!!!

Bir kalbi kaybetme ile kazanma arasında, ince bir çizgi vardır.

Adı Uslüp!..
Adı Emek!..

Yaşamı güzel kılan; insanların birbirlerinin yüreklerini ısıtmak için bulabildikleri iyilik dolu sözcüklerdir.

Geriye dönüp baktığımızda anımsayacağımız tek şey, o sözcüklerin bize neler hissettirdiğidir. Ruhunu henüz satmamış, bunca kirlenmişliğin arasında hayata kafa tutan o güzel yürekli insanlar hâlâ var, biliyorum.

Selam olsun o güzel insanlara...