İnsan, Allah'a yakarırken yanı başındaki insanın feryadına kulaklarını kapatabilir mi?
Bir yandan ellerini duaya açıp diğer yandan yetimin hakkını gözetmiyor, yoksulun derdini paylaşmıyor, kimsesize sahip çıkmıyor ve haksızlık karşısında sessiz kalıyorsa, burada yalnızca bireysel bir ahlâk sorunu değil, inancın toplumsal hayata yansımasında ciddi bir kopukluk var demektir.
Çünkü din, yalnızca dillerde dolaşan kutsal sözlerden ve yerine getirilen dinî ritüellerden ibaret değildir.
İnsanın başkasına nasıl davrandığında, hakkı nasıl koruduğunda ve mazlumun karşısında nerede durduğunda anlam kazanır.
Çünkü dua yalnızca Allah'a doğru yükselen bir söz değildir.
Dua, insanın kendi hayatına indirdiği ahlâkî bir sözdür.
İnsan ellerini açıp Allah'tan huzur, sağlık, bereket ve iyilik dilerken aslında kendisine de bir sorumluluk yükler: Daha merhametli olmak, daha adil davranmak, haksızlık karşısında susmamak ve kendisi için istediği güzellikleri başkaları için de isteyebilmek…
Çünkü insan yalnızca kendi hayatından değil, başka insanların haklarına ve hayatlarına dokunan davranışlarından da sorumludur.
Bir toplumun gerçek huzuru, insanların yalnızca kendi evlerinde mutlu olmalarıyla değil; birbirlerinin haklarına saygı duyabildikleri, farklılıkları düşmanlığa dönüştürmedikleri ve hiç kimsenin kendisini ötekinin acısı pahasına güvende hissetmediği bir düzen kurabilmeleriyle mümkündür.
Unutmayalım ki adaletin olmadığı yerde huzur, çoğu zaman yalnızca güçlü olanın huzurudur.
Mazlumun sustuğu, yoksulun unutulduğu, farklı olanın dışlandığı bir toplumda sessizlik olabilir; fakat bu sessizliğe gerçek huzur denilemez.
Bir yetimin başını okşamak merhamettir; onun neden yetim kaldığını sorgulamak ise adaletin kapısını aralamaktır. Bir yoksula yardım etmek iyiliktir; yoksulluğu üreten nedenleri ortadan kaldırmaya çalışmak ise toplumsal sorumluluktur.
İşte duanın gerçek anlamı da burada ortaya çıkar: İnsanın Allah'tan istediklerinin, insanlara karşı davranışlarında karşılık bulması…
Dua eden dilimizle incitmemeli, ibadet eden gönlümüzle ötekileştirmemeli, Allah'tan adalet isterken başkasının hakkını çiğnememeliyiz.
Çünkü gerçek dindarlık yalnızca ne kadar dua ettiğimizle değil, duanın bizi nasıl bir insana dönüştürdüğüyle de ilgilidir.
Rabbim; dualarımızı güzel sözlerden ibaret bırakmasın.
Bize mazlumun sesini duyacak kulak, haksızlık karşısında susmayacak vicdan, farklı olana saygı gösterecek yürek ve adaletten ayrılmayacak bir irade nasip etsin.
Dilerim ki her dua, yalnızca takvimde bir günün değil, vicdanlarımızda yeni bir uyanışın başlangıcı olsun.
Daha çok dua ettiğimiz değil, dualarımızın gereğini daha çok yerine getirdiğimiz; daha çok konuştuğumuz değil, daha çok iyilik yaptığımız; yalnızca kendimiz için huzur değil, herkes için adalet istediğimiz erdemli bir hayatın kapısını aralasın.
Vicdanımızın uyandığı, merhametimizin çoğaldığı, adalet duygumuzun güçlendiği, insanlığımızın güzelleştiği bir dünya dileği ile…