Görselde, çağımız insanının görünmeyen tutsaklığını anlatan son derece sarsıcı ve derinlikli bir dünya kurulmuş.

Gökyüzünü kaplayan, dolar banknotlarından meydana gelmiş devasa ve mekanik bir kuklacı eli beliriyor.

Bu elin parmaklarından uzanan görünmez ipler; başları öne eğilmiş, mekanik adımlarla ilerleyen binlerce insanı kendine bağlıyor.

Kalabalığın içinde doktorlar, mühendisler, işçiler, sanatçılar, iş insanları ve toplumun hemen her kesiminden insanlar var.

Fakat bu ipler onların ellerini, kollarını ya da ayaklarını bağlamıyor. Daha derine, insanın zihnine, arzularına, korkularına ve hayatın ritmine uzanıyor.

İnsanlar özgür olduklarını sanarak yürüyorlar; oysa nereye gideceklerini, neyi isteyeceklerini ve neyin peşinden koşacaklarını çoğu zaman kendileri belirlemiyor.

Gökyüzünden dolarlar yağıyor.

Para, burada bir ihtiyaçtan çok, gözleri kamaştıran bir yanılsama gibi insanların üzerine serpiliyor.

Kalabalık ise bu parıltının büyüsüne kapılmışçasına, aynı yöne doğru sürükleniyor.

Belki de görselin asıl çarpıcılığı tam burada başlıyor:

İnsanların zincirleri görünmüyor. Çünkü modern köleliğin en tehlikeli biçimi, insanı zorla yürütmek değil; kendi isteğiyle yürüdüğüne inandırmaktır.

Bugünün insanı çoğu zaman zincirlerini üzerinde taşımıyor; onları zihninde taşıyor.

Sahip olduğunu sandığı şeyler, zamanla onun sahibine dönüşüyor.

Para bir araç olmaktan çıkıp hayatın amacı hâline geldiğinde; makam, statü, tüketim ve güç insanın değer ölçüsünü belirlemeye başladığında, özgürlük sessizce yerini itaate bırakıyor.

İnsan daha çok kazandıkça daha özgür olduğunu sanıyor; daha çok tükettikçe daha mutlu olduğuna inanıyor; daha yüksek bir makama ulaştıkça daha güçlü olduğunu düşünüyor.

Oysa bazen bütün bunlar, görünmeyen bir elin tuttuğu iplerin yalnızca daha uzun hâle gelmesinden ibaret.

Çünkü köleliğin en ileri biçimi, zinciri görünmez hâle getirmektir.

İnsan zincirini görmüyorsa, onu zincir olarak da algılamaz.

İşte bu nedenle görsel, yalnızca para ile yönlendirilen bir kalabalığı değil; özgürlüğünü kaybettiğinin farkında olmayan insanı anlatıyor.

Ve insanın kendisine sorması gereken en zor soru belki de şu:

Bizi gerçekten biz mi yönetiyoruz; yoksa görünmeyen ipleri tutan bir el, hayatımızı bizim adımıza mı yönlendiriyor?

Çünkü insanın gerçek özgürlüğü, önündeki bütün yolların açık olması değildir.

Gerçek özgürlük; hangi yoldan, kimin çağrısıyla ve neden yürüdüğünü bilebilmektir.

Belki de yeni bir güne uyanmak, yalnızca gözlerimizi açmak değildir.

Bazen uyanmak; bize ait sandığımız arzuların gerçekten bize ait olup olmadığını sorgulamak, başkalarının biçtiği hayatı kendi hayatımız sanmaktan vazgeçmek ve görünmeyen zincirlerimizi fark etmekle başlar.

İşte bu yüzden bu sabah dileğim; üzerimize yağan bütün sahte ışıltıların, zihnimizdeki görünmez prangaları gizlemesine izin vermeden uyanabilmek…

Kendi aklımızla düşünebildiğimiz, kendi vicdanımızla karar verebildiğimiz ve insanlığımızı hiçbir bedel karşılığında satmadığımız bir güne uyanmak…

Gökten yağan paranın ışığına değil, insanın kendi vicdanından yükselen aydınlığa uyanabilenlere selam olsun.