Bugün 2 Temmuz...

Bu tarih, bize bir kez daha hatırlatıyor ki; düşüncenin ateşle, fikrin nefretle, insanın ise öfkeyle susturulmaya çalışıldığı her yerde aslında kaybeden yalnızca insanlar değil, insanlığın ortak vicdanıdır.

İnsan hak ve özgürlükleri; yalnızca anayasalarda yazılı hükümler değil, medeniyetin en temel ahlâkî ölçüsüdür.

Bir insanın yaşama hakkını, inanç özgürlüğünü, düşüncesini ifade edebilme hakkını ve onurunu koruyamayan toplumlar; ne kadar gelişmiş görünürlerse görünsünler, vicdan sınavını veremezler.

Tarih, nefret dilinin hiçbir zaman huzur üretmediğini; ötekileştirmenin ise sonunda herkesi yaraladığını defalarca göstermiştir.

Bu yüzden farklılıklarımızı düşmanlık sebebi değil, birlikte yaşamanın zenginliği olarak görebilmek, insan olmanın en büyük erdemlerinden biridir.

Hiçbir fikir ayrılığı, hiçbir inanç farklılığı ve hiçbir ideolojik yaklaşım, bir insanın canından daha kıymetli değildir.

Adalet, ancak herkes için istendiğinde; özgürlük, ancak herkes için savunulduğunda gerçek anlamını bulur.

Bugün yeni güne başlarken, geçmişin acılarından kin değil hikmet çıkarabilmeyi; öfke yerine merhameti, ayrışma yerine kardeşliği, nefret yerine insan onurunu yücelten bir dili hâkim kılabilmeyi temenni edelim.

Çünkü güçlü toplumlar, geçmişlerini unutanlar değil; acılarından insanlık adına ders çıkarabilenlerdir.

Huzurun, adaletin, vicdanın ve insan haklarına saygının hâkim olduğu bir gelecek dileğiyle...

Tarihin ve toplumsal vicdanın bizlere yüklediği sorumlulukla; sınırları, önyargıları ve ayrışmaları aşarak insanı insan kılan değerlerde buluşabildiğimiz bir yarını inşa etmek bizim elimizdedir.

Adaletin sadece yasalarda değil, her bireyin kalbinde kök saldığı, hakikatin korkusuzca dile getirildiği ve insanlık onurunun her şeyin üstünde tutulduğu o aydınlık geleceğe olan sarsılmaz inancımla...

​Ortak kaderimizin ve evrensel kardeşliğimizin bilinciyle....