İçinde yaşadığımız bu karmaşık ve çalkantılı çağda, en büyük ihtiyacımız; farkındalığı yüksek, erdemle yoğrulmuş, dürüst ve bilinçli insanlardır. Çünkü insan ancak bilinciyle var olur, hakikate ise ancak farkındalıkla ulaşabilir.

Bu nedenle; hayatı, insanı, evreni, değerleri ve yaşadığımız dünyayı derinlemesine okuyup anlamlandırmak, her birimizin inkâr edilemez varoluş sorumluluğudur.

Zihnimizin ne zaman, nasıl ve kimler tarafından ele geçirildiğini, hangi amaçlarla yönlendirildiğimizi ve hangi aldatmacalarla gerçeklikten koparıldığımızı göremezsek; bilimi yanlış anlarız, dini saptırırız, tarihi ise sadece yalanların gölgesinde okuruz.

Bu bilinç ışığında, insanlık tarihinin karanlık dehlizlerinde yankılanan zulüm çığlıklarını duymak; Şeytan'ın tuzaklarını ve ona meyletmiş zalimlerin, Firavun’un kibirli hırsını, Nemrut’un inatçı inkârını, Bel’am’ın kaypak itaatini, Karun’un hırsla dolu altın sandıklarını ve onların modern, postmodern, küresel ve yerel tüm izdüşümlerini tanımak, insan olmanın en büyük sınavıdır.

Modern dünyanın en tehlikeli savaş cephesi artık topraklar değil; düşünceler, kavramlar ve algılar oldu.

Emperyalizmin kılıcı, artık sadece ekonomik sistemleri parçalamıyor; aynı zamanda insan zihninin en mahrem odalarını işgal ediyor.

Zihinlerimiz, görünmeyen zincirlerle çevrelenmişken, özgürlük nidaları en çok tutsaklığı büyütüyor.

Bugün bize “insan hakları”, “demokrasi” ve “özgürlük” başlığıyla sunulan söylemler, küresel oligarşinin birer propaganda aracı haline gelmiştir. Kavramlar içi boşaltılarak yeniden biçimlendiriliyor; tıpkı kültürün, kimliğin, adaletin başına gelenler gibi… Derin Merkez’in emrindeki kapitalist sistem, önce anlamı yok ediyor, sonra o anlamın boşluğunu kendi çıkarlarıyla dolduruyor.

Küresel Deccalizm’in en çok kullandığı maske, İnsan Hakları Emperyalizmidir.

“Kadına şiddet”, “çocuğa şiddet”, “aile içi şiddet” gibi başlıklar üzerinden oluşturulan söylemlerle, kültürler etiketleniyor, toplumlar baskıcı ve gerici ilan edilerek müdahaleler meşrulaştırılıyor.

Oysa bu sözde müdahalelerin geride bıraktığı, Irak’ta, Libya’da, Suriye’d ve Afganistan’da yitirilen hayatlar, çöken medeniyetler, çalınan kaynaklar ve umutsuzluğa sürüklenen halklardır.”

Hakikat, kanla sulanan topraklarda çoktan boğulmuştur.

Bugün artık medya, sadece haber taşımaz; zihinleri inşa eder, algıları biçimlendirir.

Bilimsel terimlerden insani kavramlara kadar her şey, küresel güçlerin çıkarına göre yeniden yazılmaktadır.

Bu yönüyle medya, bir bilgi kaynağı değil, bir kontrol mekanizmasıdır. Edward Bernays’in gösterdiği gibi, halkla ilişkiler adı altında yürütülen algı mühendisliği, halkın rızasını satın alır; Michel Foucault’nun belirttiği gibi, iktidar artık yalnızca bedenleri değil, ruhları da esir alır.

Hakikat, hiçbir dönemde bu kadar karartılmamış, insan zihni bu denli kuşatılmamıştı.

Platon’un Mağara Alegorisi artık sadece bir felsefi anlatım değil, çağımızın iç burkan gerçeğidir.

Sahte gölgelerle büyütülen insan, gerçek güneşi düşman bellemiştir.

Bu karanlık tabloda, her bireyin en büyük sorumluluğu hakikatin izini sürmek, her sesin en kutsal görevi eleştirel düşünceyi canlı tutmaktır.

Hannah Arendt’in düşüncelerinden hareketle söyleyecek olursak, hakikatin sistematik biçimde saptırıldığı bir dünyada düşünmek, bir tercih olmanın ötesinde ahlaki bir sorumluluktur.

Unutmayalım: Eğer zihinler ele geçirilirse, yürekler ve eller de ardı sıra gider. Bu yüzden ilk mücadele, zihinlerde başlamalıdır.

Şimdi sorulması gereken şudur:

Kime inanıyoruz?
Kime güveniyoruz?
Hangi kavramlar üzerinden kandırılıyoruz?

Cevapları erteledikçe, bir gün hep birlikte şu acı gerçekle yüzleşebiliriz:

“Eyvah, namertçe aldatıldık!”

İşte bu yüzden, farkındalık sadece bir lüks değil, varoluşumuzun teminatıdır.

Hayatı, dünyayı ve olup biteni iyi okumak, anlamlandırmak ve uygulamak, her erdemli insanın görevidir.

Kaderimizi değiştirecek büyük bir seçim özgürlüğü olan Farkındalığı yaşamak dileğiyle...