​Bugün, başkalarının çizdiği sınırların ve dünyanın dayattığı anlamsızlığın ötesine geçip, sadece var olmanın o saf ve sarsılmaz gücünü hissetmeniz dileğiyle...

​Güne gözlerimizi açtığımızda karşılaştığımız dünya, Albert Camus’nün 1957’de işaret ettiği o aklını yitirmiş tarih sarsıntılarının üzerinden geçen yetmiş yıla rağmen, hâlâ aynı ontolojik krizle boğuşuyor.

O gün nükleer yıkım tehdidi ve toplama kamplarıyla somutlaşan dehşet, bugün dijital gözetim toplumunun ruhsal hapishanelerine, ekolojik çöküşe ve hakikatin yitimine evrilmiş durumda.

Üzerimize çöken bu boğucu nihilizm karşısında bizi ayakta tutan nedir?

​Camus, zamanın ötesinden bize çok net bir cevap fısıldıyor: Yazmak ve yaşamak bir onurdur.

Çünkü bu eylem, sadece bireysel bir varoluş çabası değil; aynı parçalanmış tarihi paylaştığımız tüm insanlarla birlikte göğüslediğimiz sefaletin ve umudun ortak sorumluluğudur.

​Güne sıradan bir başlangıç yapmak, pasif bir kabulleniştir.

Oysa gerçek insan, her gün bu teknolojik ve toplumsal felaket çağında kayıtsızlık içgüdüsüne karşı çetin bir savaş vererek yeniden doğmak zorundadır.

Bizim neslimiz, belki dünyayı bir cennete çeviremeyeceğini bilecek kadar gerçekçi; ama dünyanın kendi kendini yok etmesini engellemekle görevli olduğunu bilecek kadar da ahlaki bir sorumluluk sahibidir.

​Bugün, sadece bir takvim yaprağının eksilmesi değil; anlamsızlığın ortasında yaşama sanatını incelikle işlemek için verilen yeni bir şanstır.

Hannah Arendt’in vurguladığı o kamusal alanda görünür olma cesaretini ve Camus’nün başkaldıran insan meşruiyetini yanımıza alarak ayağa kalkalım.

Zira bugün; karanlığa gark olup onursuzca sessiz kalanlara inat, varoluşumuzu bir reddedişe ve yaratıma dönüştürme günüdür.

​Sartre’ın dediği gibi; İnsan, sadece olduğu gibi değil, olmak istediği gibidir.

Bu soylu direnişin ışığında; kendi anlamını sessizliğinde bulanlara, umudu emeğiyle yoğuranlara ve hakikatin izinden gidenlere selam olsun.